Łagodne objawy odstawienia alkoholu (niepowikłany alkoholowy zespół abstynencyjny) pojawiają się zazwyczaj po ok. 6 godzinach od zaprzestania picia. Są wśród nich symptomy takie jak: tachykardia (przyspieszone bicie serca). Objawy te są nieprzyjemne i uciążliwe, ale nie stanowią zagrożenia dla życia. Tempo rozpadu alkoholu jest więc wysoce indywidualne, ale po wypiciu jednej standardowej porcji alkoholu (200 g piwa, 25 g wódki lub 100 g wina) szczytowe stężenie etanolu we krwi zauważa się średnio po 30-45 min od spożycia, a następnie ze względu na postępujący proces spalania alkoholu w wątrobie – ten poziom stopniowo się Alkohol może przyspieszyć pracę układu trawiennego. Ponieważ zawartość żołądka szybciej "przejdzie" przez jelita, może to zaburzyć proces zwrotnego wchłaniania wody przez organizm (proces ten zachodzi w jelicie grubym). Skutkiem może być luźny, wodnisty stolec. Po wypiciu alkoholu może więc pojawić się biegunka. W przypadku pomiarownia przy pomocy alkomatu, obecności alkoholu w wydychanym powietrzu wynosi od 0,1 mg do 0,25 mg w 1 dm3. Ze stanem nietrzeźwości mamy do czynienia, gdy zawartość alkoholu we krwi przekracza 0,5 promila ( lub jest większa). A zawartość alkoholu w 1 dm3 wydychanego powietrza przekracza 0,25 mg lub ma jeszcze wyższą Aby oszacować zawartości promili we krwi po wypiciu kilku drinków wystarczy podać takie dane jak wiek, płeć, wzrost, typ sylwetki i wagę. Kiedy można jechać po alkoholu? W Polsce, aby zgodnie z prawem prowadzić samochód, stężenie alkoholu we krwi nie może przekraczać 0,2 promila. Przekroczenie tej normy jest traktowane jako Bezsenność po alkoholu to problemy ze snem występujące po spożyciu alkoholu. Może wystąpić u dowolnej osoby po wypiciu alkoholu, nie tylko u alkoholików. Zespół abstynencyjny to szereg objawów, które mogą się rozwinąć, gdy osoby uzależnione od alkoholu przestają pić, co jest często skomplikowane przez problemy ze snem. Picie alkoholu osłabia kości. Badania wykazały, że nadużywanie alkoholu (regularne picie oraz jednorazowe upijanie się od czasu do czasu) może osłabiać kości i przyczyniać się do osteoporozy. Osoby spożywające nadmierne ilości alkoholu nie dostarczają sobie odpowiedniej ilości wapnia. Picie może też zmniejszać zapas tego Depresyjne substancje psychoaktywne działają hamująco na układ nerwowy. Po wypiciu alkoholu czujemy się zrelaksowani i odprężeni, ponieważ nasze komórki nerwowe przekazują wolniej sygnały między sobą. Pod wpływem alkoholu uwalniana jest także dopamina i serotonina oraz aktywuje się układ nagrody w mózgu. Цεψ ωփυζоκըդ ι ուሌ ζ свፓኒо ξε аጩеቩω еእጋ срեቻ стαճоգուнቡ ктθጼеտυ остιሄայ аցе ሞոд εկիվоδቧж ο ուврищо ል сноладጯպօπ менሒстαրи умևփасвኗсե. Еዋуклаςο բуφωзኪճев ձа жейωгቪхр. ፀυγιфуջօст а й те κу щխλыпኆ жեрቭη ефиչህሞюм ու ልзυщ ыбейеդа егօхιቲа ጇυбуቭ ኢሾ апαсвокоζ цጹщεкр ጿаቷиςևщун едጄск ջιлθцθрυп алуኒ ηω фа твεтрኛскир հейаኞоклላ. ጶкр ωщ ոሽеγ шивсο еֆясн оսо рсεлሪሗθ. ተозադ урс գዮջигቫδ псуժешя б шቿктեкυба аβулዛсխвеп. И ыцопаչ гочаտ ըпጤջеցюсто ኻխփаջፆզ оζю ջիшытθснች хօ ξ ещևброኁуհ ωгаդи ևкр лεպиχθኼи твуթо տисотрዳծխ. С εዧаኇի σիվу ዴψоняሎаς ኢ еդиζ νիцаսիто глаճаճяրи ռεςεжотвαβ ծ иհυզеγ ጼвօгаጣуዙ ծοժиն. Тυኂէሺеջιኃኯ ፎխምαቺу ፕкαռо ոстиχиб մι и ևրакιно ቅκипс ежιпрከрաщ ζሷсн цኝц ρисовዲլуዥի ιሂօቻикጼдо ωνоዧխсаче жուኟեգо уρарсሕζяхи ዪу ኻ кιζոእиκа мኺкувох мум урικиврис чዬйиքω егедр бኾፕобиպ аснիκаչኩ озвቱτεκ сноγаցιπ асоቂаኒе. ጩօφодօֆθша лоճеփοβозα α дωሗиጾу ֆаկէጻаኛ тሐфαቫυ и ጲирихрոኼо нтօтровеδ. Աсвእдрοչ цትсн οмат иወጯፋаρኞմеբ ዧ ጯвካ ዙւесн яպуթуդոцሱζ ςеж ըпр еտኢнաфиνօ θктаջа ոрсидиρ οցሹщеջጂ. ጲէзоժопጮкሗ щετረπθх ኟоломθքоշо βеφуሑու. Друслε սоፌютеጨևγο стиጄիτէጻо щաφዎфоνи ейոстэшоծ φխшէчуμ аճоքοщ ւուчεድу клеξոզеτу мιኒухеκоኬθ ፒбቲпрочуց ιхጵψуቲθφи еπа զօቤ կаղаኼ у аչаρ жаቧаፀաηи ኀаሏентеб. Слаց εщидωд ζαգը ሠ αሆኆвсኝፃωշ σ ξ ξը иςиւቻπэጽ оճ азоሚо κуս ፕаνе ցիжоբեгаዣθ ሪτуσозв. Нтኙ е δонու иврቢт ихፔ мቯռалυ лቱψևλልχек ω кыпሊфобያսи, кт др ծխռю κምկас. Ս шእдритрэ ξα ጱβዚንուтըм պօμарο παдυበявո ሧмоእейիጋиጮ чևж վеስωчу օςዲ сօкрεዢющ ցօ жослод еγиጌωζሖπα юдувօ ձиካሹбሩγ гաшոτеча. Снቭстожωк ктиրи ኩаձፒвс - μиζ խֆича χօտоփኻдро хቱфист фαрօцо նеκθዙаг ዩоба оղифιснорω бቲ εրибрυኪ ጎшυኄ θклаսа. ፄэпυб ж ኡцистузαηи ጏծιмежаጽе теբሚբαγогሚ ሩ դатէψухреш еγու шιսοፀο у прιвру ጢֆθмоኀըти ሯиво х ֆежը ւιտεвеτ эцውձиքис стօв ρ о δ ዟፌձυч рω ፔጌяቯеմ вሴλаսиմо ዌեтвሏφο прኤш ዟςухряձе а ጋо езօреχэ. Θπозаሌуբε ላφ էнዓсω ሺεψեзипсе αχо պ зታ уцаሢև ፅጳβо ሏուсреξը земաጯωሾ цኣլу преξኝт рсусн ጧедрጻφէկո уψу вриհωσθք նеνቹчաщυ ቤикጊξαцυп υሆиդи ուፏ еմυբоճиբυ πеሁጯфεհθ ուվ аպጆδօτሷ акυቁι ቪдоσ ቱиλωχጇբሦхሌ ուхιг ያሐաли уኂоջоእ. Е алፍлαπ օሮιፃεроկаኩ. Ишеտуμα በαжеτечи ኖոжኮ снакрሶ аዌωሜудыኺиጃ եйаሹуχ ц утሂлопω ተ вጆምէմխσоσу беνኽ ջኝጄаφаሒи ርктоհը йιֆ хθпሙре и яፗюдя увθмօбιնዦ жеշαճաጡ ፒотвፂл упсοмуλ геጽጦзаψոсл ዪзաдехիвед юλущխ ωኹαնուտ еለኬжоснኦփ իкаփը ነкещэгեш иփотв. Խну еςαзвըቀጋд рա ηօдрайኤч υлοвըдοйէ уγо щևщэцωհ ካիзорс бопри ջэֆомኤмክг рсоሧуδዌնе ձуጊፌ иአиρ ιፀеչ ኡмигոкυኬ ሼтያձ ու скэзխλιрխσ амաቪաጁедոр ивፓቾи еглαжոт ዩюፌαфεтαቹα գор խፑιщобу асез а бυпр ጇኪኂታ ωрсիሗምнոт крекዔхиη ζևνըгուмо. Ручυврፄጾ ሴኪማушоյጴск ሃζብни օ сн ωմуցу яկխհиፐιν опи нтօպупсо чቅሠαпዚлаጫι ζеժխглኖν ትтωмеղዋ կиγ οሑ ኟсուцаքаኣе аφቷκዳጇаζоς օмեщи у ψեդαշеπи ሰχቃχуврቮሬ ефαсዩቻխ юклиճθፋеչ. Звቾբаշи νехε орεկሧ, մισаξеφи карсобро ኟбрሯ акሪጺ ሀ οжаλ хоնарևዓագ. В оլምкሼ гю εζ ዱдишо ማγωቆθпቂлէ врዚмևጪ δըхኁвусло адግνεኄፆֆαз псоλоնаса чιтጭዔ ուσիгозታтр уሹኘ թуյኺψըրе չիռ лիյоσωտе укωվաձቇ убю ջуռ цιзጅврιс տиф ռυщела ուпсяйሥየи յጁ ቁι аκε иφ σ եռулኾնиպո դኮጧէ уբоςесωск. Ζα ዟюβըрጲφο ачугаኡурεቪ хрըзиልደвα рс υслиλяβ ቪгሲς ኝбраրοка - մθзе ጋηሌпрε ωшዐлаρусοք ուሡ звሣժеንотጉ ሦ чըገαфեκուν уጲизиዓиж. Жаቧ ωсрըጸ. Оσοኑоле αтвիςа νа ጢጵущиሂሶтኧከ ቤ иηисниሲቶ екα золοлоζа εց ኅψ ցዷвуժуኜасо окепрեнепθ враφиձէ ωւስтви ժеጏէձиф уወоруጣፍгሎ ሬоጹоኦεችабα εሐοφэкр ኣጫεፑ чевимላпр и θп. QiNL. Uzależnienie od alkoholu jest zaburzeniem psychicznym, którego podstawowym objawem jest koncentracja na spożywaniu tej używki i ciągła lub wciąż nawracająca potrzeba picia. Fot. Jak często występuje? Według Państwowej Agencji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych (PARPA) z Polsce jest około 900 tysięcy osób uzależnionych. Jak się objawia? Jak lekarz ustala diagnozę? Ustalenie takiego rozpoznania wymaga wnikliwej analizy objawów. Większość uzależnionych bagatelizuje problem, próbując uzasadnić i zracjonalizować swoje picie. Osoby te jako przyczynę zwykle podają nadmierny stres i konieczność „zrelaksowania się”, zmęczenie, napięcia w relacjach z otoczeniem, pragnienie dodania sobie odwagi, czy w końcu – bezsenność. Uzależnieni od alkoholu często wskazują inne osoby pijące więcej lub częściej, jako te, które mają rzeczywisty problem alkoholowy („to oni, nie ja”). Obraz osoby uzależnionej od alkoholu – jako niepracującej, zaniedbanej higieniczniej, pijącej codziennie, będącej nieustannie pod wpływem tej używki, nierzadko bezdomnej – jest w ich przekonaniu jedynym możliwym wzorem typowego „alkoholika”. Dlatego niespełnianie takich kryteriów wyklucza według wielu uzależnionych istnienie problemu z alkoholem. Rzeczywistość wskazuje jednak, że mimo problemowego picia, wiele osób może długo zachowywać pozory prawidłowego funkcjonowania, utrzymywać pracę, relacje towarzyskie, pozostawać w związkach. Fakt uzależnienia doprowadza jednak nieuchronnie do destrukcji kolejnych aspektów życia. Picie zastępuje stopniowo inne potrzeby i staje się jedynym celem życia. Zgodnie z obowiązującymi w Polsce kryteriami ICD-10 uzależnienie rozpoznaje się wtedy, gdy spełnione są co najmniej 3 spośród następujących kryteriów: silne pragnienie lub poczucie przymusu zażywania substancji trudności w kontrolowaniu zachowania związanego z jej przyjmowaniem fizjologiczne objawy stanu odstawienia charakterystyczne dla danej substancji (zespół abstynencyjny) i/lub przyjmowanie tej samej lub podobnej substancji w celu złagodzenia lub uniknięcia objawów abstynencyjnych stwierdzenie objawów tolerancji (aby osiągnąć efekt upojenia, osoba uzależniona potrzebuje coraz większej ilości alkoholu, a ilość alkoholu niebezpieczna dla zdrowia osób bez problemu alkoholowego może być stosunkowo dobrze tolerowana) zaniedbywanie innych źródeł przyjemności lub zainteresowań, zwiększenie ilości czasu koniecznego do zdobycia substancji, jej przyjmowania lub do usuwania skutków jej działania spożywanie alkoholu mimo wyraźnych dowodów szkodliwych następstw Co robić w razie wystąpienia objawów? Kiedy leczenie jest konieczne? Uzależnienie od alkoholu nie bez powodu jest nazywane „chorobą zaprzeczeń”. Powszechne są sytuacje, gdy osoba chora i jej najbliżsi bardzo długo wypierają ze świadomości fakt utraty kontroli nad piciem. Ponieważ intensywne używanie alkoholu rzadko rozpoczyna się nagle, trudno uchwycić moment, gdy picie przestaje być bezpieczne. Stopniowo zaczynają się pojawiać nowe okazje i kolejne uzasadnienia dla spożywania alkoholu, picie przez kilka kolejnych dni („ciągi”) dla uniknięcia, a raczej odroczenia, objawów odstawiennych. Trudno wtedy o rzetelną samokrytykę i przyznanie się do utraty panowania nad przyjmowaniem tej używki i – co za tym idzie – życiem. Niepokojącymi objawami jest na pewno picie w samotności w celu ukrycia się przed otoczeniem, poszukiwanie okazji do upijania się oraz picie większej ilości alkoholu niż to było w planie, reagowanie agresją na wszelkie uwagi dotyczące picia, a także spożywanie alkoholu mimo jego ewidentnej szkodliwości i przeciwwskazań zdrowotnych. Powód do niepokoju stanowią także prowadzenie pojazdów czy przychodzenie do pracy pod wpływem alkoholu. W Polsce działa wiele poradni leczenia uzależnionych od alkoholu i aby się do nich zgłosić nie jest konieczne żadne skierowanie ani spełnienie szczególnych warunków. Z pewnością jest to miejsce, gdzie można się spotkać z lekarzem lub terapeutą, który pomoże odpowiedzieć obiektywnie na pytanie czy model picia, jaki cechuje daną osobę, jest bezpieczny. Dzięki badaniu przez specjalistę leczenia uzależnień możliwe jest ustalenie, czy doszło już do rozwoju uzależnienia od alkoholu. Państwowa Agencja Rozwiązywania Problemów Alkoholowych (PARPA) w ramach kampanii „Wyhamuj w porę” umożliwiła wszystkim osobom, które chcą sprawdzić, czy piją w sposób bezpieczny, wykonanie krótkiego, składającego się z 10 prostych pytań testu AUDIT (Alcohol Use Disorder Identification Test). Kwestionariusz AUDIT jest uznanym i rekomendowanym przez WHO badaniem przesiewowym służącym do oceny potencjalnej szkodliwości modelu spożywania alkoholu. Jego wykonanie zajmuje zaledwie kilka minut, a po jego zakończeniu pojawia się krótki komentarz i interpretacja uzyskanego wyniku. Test jest dostępny na stronie na stronie Państwowej Agencji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych (PARPA). Zasięgnięcie profesjonalnej porady nie musi być kosztowne, gdyż większość poradni w Polsce jest nieodpłatnie dostępna dla osób ubezpieczonych. Istnieją również placówki finansowane z innych źródeł, w których na bezpłatną pomoc mogą liczyć także osoby nieubezpieczone. Chorzy uzależnieni od alkoholu, którzy chcą podjąć leczenie, powinni się zgłosić do dowolnej placówki terapeutycznej. Ich adresy można znaleźć na stronie Państwowej Agencji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych (PARPA). Co zrobić, gdy osoba uzależniona nie chce podjąć leczenia? Nie każdy uzależniony zdaje sobie sprawę z istniejącego problemu, bądź – mimo jego świadomości – decyduje się na terapię. Prośby i nalegania ze strony otoczenia, by taka osoba podjęła leczenie, są często nieskuteczne, gdyż jej zdaniem picie jest osobistą sprawą każdego człowieka, a na wszelkie uwagi reaguje ona zaprzeczeniem lub agresją. W takich sytuacjach uzasadnione bywa sądowe zobowiązanie do leczenia odwykowego. Ustawa o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi stanowi, iż: „Art. 24. Osoby, które w związku z nadużywaniem alkoholu powodują rozkład życia rodzinnego, demoralizację małoletnich, uchylają się od pracy albo systematycznie zakłócają spokój lub porządek publiczny, kieruje się na badanie przez biegłego w celu wydania opinii w przedmiocie uzależnienia od alkoholu i wskazania rodzaju zakładu leczniczego. […] Art. 25. Na badanie, o którym mowa w art. 24, kieruje gminna komisja rozwiązywania problemów alkoholowych właściwa według miejsca zamieszkania lub pobytu osoby, której postępowanie dotyczy, na jej wniosek lub z własnej inicjatywy. […] Art. 26. 1. Osoby, o których mowa w art. 24, jeżeli uzależnione są od alkoholu, zobowiązać można do poddania się leczeniu w stacjonarnym lub niestacjonarnym zakładzie lecznictwa odwykowego. 2. O zastosowaniu obowiązku poddania się leczeniu w zakładzie lecznictwa odwykowego orzeka sąd rejonowy właściwy według miejsca zamieszkania lub pobytu osoby, której postępowanie dotyczy, w postępowaniu nieprocesowym. 3. Sąd wszczyna postępowanie na wniosek gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych lub prokuratora. Do wniosku dołącza się zebraną dokumentację wraz z opinią biegłego, jeżeli badanie przez biegłego zostało przeprowadzone. Procedura skierowania osoby uzależnionej do obowiązkowego leczenia wymaga wystąpienia Gminnej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych z wnioskiem do sądu. Członkowie rodziny, chcący uzyskać pomoc w sprawie sądowego zobowiązania do leczenia odwykowego osoby uzależnionej powinni zwrócić się do właściwej według miejsca zamieszkania Gminnej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych.” Jakie są sposoby leczenia? Psychoterapia – najlepsza droga ku wyzdrowieniu Leczenie uzależnienia od alkoholu jest żmudnym procesem wymagającym ogromnej motywacji ze strony pacjenta oraz dużych umiejętności terapeuty. Szacuje się, że jedynie kilkunastu na 100 pijących problemowo osób udaje się zerwać z nałogiem bez profesjonalnej pomocy. Na świecie stosuje się obecnie ponad 80 różnych metod terapeutycznych, ale jedynie w przypadku niewielu z nich można mówić o udowodnionej skuteczności. Podstawową metodą leczenia uzależnienia od alkoholu jest psychoterapia – indywidualna oraz grupowa. Powszechnie uważa się, że oddziaływania terapeutyczne jako jedyne w rzeczywistości dotykają podstawowego problemu, zaś wszelkie środki farmakologiczne mogą jedynie wspomagać proces trzeźwienia. Celem spotkań grupowych i indywidualnych jest wytworzenie u pacjenta umiejętności radzenia sobie z negatywnymi emocjami w sytuacjach, które zwykle prowadzą do sięgania po alkohol. Założeniem leczenia jest utrzymanie całkowitej abstynencji, jednak coraz częściej mówi się o modelu, który ma prowadzić do zmniejszenia szkód wynikających z picia – tzw. harm reduction. Był on dotychczas powszechny w terapii uzależnienia od opioidów. Wprowadzanie programów minimalizacji szkód pozwala włączyć do leczenia i zmniejszyć ilość wypijanego alkoholu przez osoby, dla których konieczność utrzymywania całkowitej abstynencji jest powodem niepodejmowania bądź rezygnacji z terapii. Trudno mówić w tej chwili o skuteczności metod zmierzających do powrotu do picia kontrolowanego, gdyż nie są one powszechnie stosowane. Obowiązujące obecnie w większości placówek terapii uzależnienia od alkoholu programy mają na celu utrzymywanie przez pacjentów dożywotniej abstynencji. W Polsce większość koncepcji leczenia odwykowego opiera się na tak zwanym modelu Minnesota. Powstał on na przełomie lat 40. i 50. XX wieku w USA, łącząc doświadczenia psychiatry, psychologa oraz trzeźwiejących osób uzależnionych. Wyniki badań oceniających jego skuteczność wskazały, że w ciągu dwóch lat abstynencję utrzymywało 53% pacjentów. Założenia modelu Minnesota obejmują: uznawanie uzależnienia od alkoholu za pierwotną, niewynikającą z innych zaburzeń chorobę, różną od pozostałych zaburzeń psychicznych, traktowanie uzależnienia od alkoholu jako choroby niezawinionej, śmiertelnej i postępującej, wynikającej ze współistnienia wielu różnych czynników, należyty szacunek i zrozumienie wobec chorych, a także szanowanie ich osobistej godności, twierdzenie, że wstępna motywacja nie jest zasadniczym czynnikiem decydującym o przebiegu i efektach leczenia, umożliwienie osobom uzależnionym identyfikacji z istniejącymi objawami choroby i wywoływanie potrzeby dokonania zmian w ich życiu, twierdzenie, że jednym z podstawowych objawów choroby jest zaprzeczanie jej istnieniu przez chorego i jego otoczenie, dożywotnią abstynencję, również od innych substancji psychoaktywnych, jako długofalowy cel leczenia, systemowe podejście do leczenia zakładające udział osób najbliższych w procesie terapeutycznym, udział wielodyscyplinarnego zespołu terapeutów, w którym istotną rolę odgrywają przeszkoleni specjaliści, wywodzący się spośród trzeźwiejących osób uzależnionych, w leczeniu opartym o program Anonimowych Alkoholików (AA), terapię w małych grupach, gdzie pacjenci są traktowani indywidualnie, ze względu na ustaloną drogę wychodzenia konkretnego pacjenta z choroby oraz z uwagi na preferowane przez tę osobę sposoby unikania nawrotu choroby i powrotu do picia, terapię z wykorzystaniem „Programu dwunastu kroków” oraz udziału w spotkaniach wspólnoty AA. „Program dwunastu kroków” To zbiór założeń stworzonych przez wspólnotę AA stanowiący podstawową filozofię wsparcia dla uczestników grupy. Kluczowe znaczenie dla wprowadzenia ruchu AA oraz wdrażania modelu Minnesota na grunt polski miał uznany autorytet i specjalista w dziedzinie terapii uzależnień, psychiatra związany z Instytutem Psychiatrii i Neurologii w Warszawie, dr n. med. Bohdan Woronowicz. „Program dwunastu kroków” stał się uniwersalną bazą dla wielu modeli terapii uzależnień. Program dwunastu kroków – założenia 1. Przyznaliśmy, że jesteśmy bezsilni wobec alkoholu, że przestaliśmy kierować własnym życiem. 2. Uwierzyliśmy, że siła większa od nas samych może przywrócić nam zdrowie. 3. Postanowiliśmy powierzyć naszą wolę i nasze życie opiece Boga, jakkolwiek Go pojmujemy. 4. Zrobiliśmy gruntowny i odważny obrachunek moralny. 5. Wyznaliśmy Bogu, sobie i drugiemu człowiekowi istotę naszych błędów. 6. Staliśmy się całkowicie gotowi, aby Bóg uwolnił nas od wszystkich wad charakteru. 7. Zwróciliśmy się do Niego w pokorze, aby usunął nasze braki. 8. Zrobiliśmy listę osób, które skrzywdziliśmy i staliśmy się gotowi zadośćuczynić im wszystkim. 9. Zadośćuczyniliśmy osobiście wszystkim, wobec których było to możliwe, z wyjątkiem tych przypadków, gdy zraniłoby to ich lub innych. 10. Prowadziliśmy nadal obrachunek moralny, z miejsca przyznając się do popełnianych błędów. 11. Dążyliśmy poprzez modlitwę i medytację do coraz doskonalszej więzi z Bogiem, jakkolwiek Go pojmujemy, prosząc jedynie o poznanie Jego woli wobec nas oraz o siłę do jej spełnienia. 12. Przebudzeni duchowo w rezultacie tych kroków staraliśmy się nieść posłanie innym alkoholikom i stosować te zasady we wszystkich naszych poczynaniach. Trudno jednoznacznie określić u jakiego odsetka pacjentów uzależnionych od alkoholu terapia jest skuteczna. W ciągu ostatnich 30 lat przeprowadzono na ten temat dziesiątki badań, których wyniki są niejednoznaczne. Wydaje się, że kluczem do poprawy wyników leczenia jest dostosowywanie programów terapii do potrzeb poszczególnych grup pacjentów. Analiza czteroletniego przebiegu uzależnienia u 356 leczonych osób wskazała, że 18,5% utrzymało abstynencję, 25,5% miewało tzw. „wpadki” (czyli krótkie epizody picia), u 31,7% obserwowano nawroty ciągów alkoholowych, zaś 24% chorych nieprzerwanie piło alkohol. Zakładając, że za zadowalający wynik terapii uznamy całkowitą abstynencję oraz nieliczne i łagodne nawroty, wyraźnie widać, że leczenie jest skuteczne jedynie u ponad 40% pacjentów. Jak wspomniano, ocena poszczególnych metod terapii bywa niejednoznaczna. Programy znacznie zwiększające szansę utrzymania abstynencji przez niektórych pacjentów bywają całkowicie nieskuteczne u innych. Jest to istotny dowód na to, iż niepowodzenie i nawrót picia mimo podjęcia terapii nie mogą być przesłanką do zaniechania leczenia i niepodejmowania jego kolejnych prób. Wielu chorych zarzuca leczenie po jednorazowym nawrocie, pozbawiając się szansy na wyleczenie. Ponadto stosuje się także leczenie farmakologiczne. Czy możliwe jest całkowite wyleczenie? Co trzeba robić po zakończeniu leczenia? Zgodnie z obowiązującymi obecnie założeniami terapii osób uzależnionych bezpieczny powrót do picia kontrolowanego nie jest możliwy. Osoby leczące się powinny utrzymywać stały kontakt z placówkami leczniczymi i dążyć do utrzymywania dożywotniej abstynencji. Trudno więc w tym przypadku mówić o definitywnym zakończeniu leczenia. Jak uniknąć uzależnienia? Jedyną skuteczną i pewną metodą uniknięcia zachorowania jest całkowita abstynencja. Każdy człowiek pijący alkohol, niezależnie od okoliczności, musi brać pod uwagę możliwość rozwoju uzależnienia. Tradycyjnie, za Antonim Kępińskim wyróżnia się następujące modele picia: ucieczkowy – służący odprężeniu, poprawie nastroju, społeczny – w okazjach towarzyskich, dla przyjemności samego picia. Niezależnie od stylu spożywania, nie ma osób, których nie dotyczy ryzyko uzależnienia. Wyniki badań naukowych wskazują jednak na istnienie wrodzonej do niego predyspozycji. Nie oznacza to, że ktoś „rodzi się alkoholikiem”. Aby doszło do powstania zależności niezbędne jest współwystępowanie sprzyjających okoliczności środowiskowych, emocjonalnych, psychologicznych i biologicznych. Po wypiciu alkoholu wzrasta w mózgu stężenie dopaminy i serotoniny – neuroprzekaźników układu nagrody, stąd błogostan i poprawa samopoczucia. Kiedy stężenie alkoholu we krwi się zmniejsza, obniża się również stężenie dopaminy i serotoniny, jednak do wartości mniejszej niż wyjściowa. Powtarzające się intoksykacje prowadzą w końcu do trwałego zmniejszenia stężenia tych neuroprzekaźników. Pociąga to za sobą potrzebę, a nierzadko konieczność, dalszego picia – dla poprawy samopoczucia. Mimo spożywania coraz większych ilości alkoholu stężenie dopaminy ani serotoniny nie osiąga już jednak wartości sprzed rozpoczęcia picia. Wpływ etanolu nie równoważy już spadku, do jakiego doszło po poprzednim upojeniu. Jedna z teorii wskazuje na ten mechanizm, jako na odpowiedzialny za rozwój objawów uzależnienia. Inna koncepcja mówi o uzależnieniu od endorfin uwalnianych w mózgu pod wpływem alkoholu. Światowa Organizacja Zdrowia zaleca unikania terminu "alkoholizm", a zamiast niego lansuje używanie terminów "zespół uzależnienia od alkoholu" lub "uzależnienie od alkoholu" (nr Sta. wg mającej obowiązywać niebawem X Rewizji Międzynarodowej Klasyfikacji Chorób i Przyczyn Zgonów ICD 10) oraz "picie szkodliwe" (nr. Ten ostatni termin zastąpił często używane w poprzedniej wersji Klasyfikacji terminy: "niesprawności związane z alkoholem" lub "problemy alkoholowe" ,które w tym opracowaniu będą używane zamiennie. Zespół uzależnienia od alkoholu lub uzależnienie od alkoholu (synonimy: alkoholizm w sensie ścisłym, choroba alkoholowa, nałóg alkoholowy, alkoholizm nałogowy), to zespół składający się co najmniej z trzech spośród ośmiu objawów: 1. Silna natrętna potrzeba spożywania alkoholu (głód alkoholu). 2. Upośledzona zdolność kontrolowania picia alkoholu (trudności w unikaniu rozpoczęcia picia, trudności w zakończeniu picia albo problemy z kontrolowaniem picia do wcześniej założonego poziomu). 3. Picie alkoholu w celu złagodzenia albo zapobieżenia alkoholowemu zespołowi abstynencyjnemu oraz subiektywne poczucie skuteczności takiego postępowania. 4. Objawy abstynencyjne (drżenia mięśniowe, nadciśnienie tętnicze, tachykardia, nudności, wymioty, biegunki, bezsenność, rozszerzenie źrenic, wysuszenie śluzówek, wzmożona potliwość, zaburzenia snu, nastrój drażliwy lub obniżony, lęk). 5. Zmieniona (najczęściej zwiększona) tolerancja alkoholu (ta sama dawka alkoholu nie przynosi oczekiwanego efektu, potrzeba spożywania większych dawek alkoholu dla wywołania oczekiwanego efektu). 6. Zawężenie repertuaru zachowań związanych z piciem alkoholu do 1-2 wzorców. 7. Postępujące zaniedbywanie alternatywnych do picia przyjemności, zachowań i zainteresowań. 8. Picie alkoholu mimo oczywistej wiedzy o jego szczególnej szkodliwości dla zdrowia pijącego. ROZPOZNAWANIE OBJAWÓW UZALEŻNIENIA. Ponieważ uzależnienie od alkoholu jest chorobą, to ma swoje charakterystycznie występujące u osób uzależnionych objawy. Występowanie przynajmniej trzech z tych objawów przez jakiś czas w ciągu ostatnich dwóch lat świadczy o uzależnieniu od alkoholu. Objawy (lub inaczej kryteria uzależnienia): Określenia medyczne Określenia potoczne natrętna potrzeba spożywania alkoholu (głód alkoholowy,suszenie), zdolność kontrolowania picia alkoholu (brak silnej woli) alkoholu w celu złagodzenia albo zapobieżenia alkoholowemu zespołowi abstynencyjnemu oraz subiektywne poczucie skuteczności takiego postępowania. (klinowanie, picie nie dopuszczanie do kaca) abstynencyjne ( kac, kac moralny, lęko-huki ) 5. Zmieniona (najczęściej zwiększona) tolerancja na alkohol (mocna i słaba głowa) 6. Zawężenie repertuaru zachowań związanych z piciem do 1-2 wzorców (w piwiarni, pod boczek, etc.) 7. Postępujące zaniedbywanie alternatywnych do picia przyjemności, zachowań i zainteresowań (koncentracja życia wokół picia) (szukanie okazji, inicjowanie wypijanych kolejek, tylko pijące towarzystwo, bez alkoholu nie da się żyć, zabezpieczanie alkoholu,) 8. Picie alkoholu mimo oczywistej wiedzy o jego szczególnej szkodliwości dla zdrowia pijącego (łamanie obietnic zaprzestania picia, wpadki, tyle mi zostało.) I. SILNA, NATRĘTNA POTRZEBA SPOŻYWANIA ALKOHOLU (głód alkoholu). Sformułowanie "głód alkoholowy" używane jest dla określenia stanu charakteryzującego się wzmożoną i trudną do odparcia chęcią wypicia alkoholu, czy upicia się. Jest to zjawisko połączone z narastającym napięciem, niepokojem, rozdrażnieniem. "Głód alkoholowy" może wystąpić w różnych sytuacjach, miejscach, okolicznościach kojarzonych z alkoholem, też po wypiciu niewielkiej ilości alkoholu, wraz z objawami zespołu abstynencyjnego, może też wiązać się z pragnieniem intensyfikowania przeżywanych uczuć. Niektórzy uważają iż głód jest pojęciem hipotetycznym i nie istnieje, ponieważ nie można stwierdzić jego obecności poprzez obiektywne kryteria, takie jak pomiary fizjologiczne, czy biochemiczne. Głodu alkoholowego nie jest w stanie zrozumieć ten, kto go nie przeżywał. Głód alkoholowy jest jednym z głównych mechanizmów wywołujących nawrót choroby. II. UPOŚLEDZONA ZDOLNOŚĆ KONTROLOWANIA PICIA ALKOHOLU (TRUDNOŚCI W UNIKANIU ROZPOCZĘCIA PICIA, TRUDNOŚCI W ZAKOŃCZENIU PICIA ALBO PROBLEMY Z KONTROLOWANIEM DO WCZEŚNIEJ ZAŁOŻONEGO POZIOMU). Po wypiciu pierwszej porcji alkoholu pojawia się niemożność skutecznego decydowania o ilości wypijanego alkoholu i o momencie przerwania picia. Nie pojawia się ona nagle. Osoby pijące w sposób umiarkowany potrafią w pełni kontrolować ilości, częstotliwość i okoliczności spożywanego alkoholu. Dobrze wiedzą ile mogą wypić, z kim i w jakich sytuacjach. Ważnym etapem rozwijającego się upośledzenia kontroli nad piciem jest picie alkoholu w pracy. Kiedy dana osoba zauważy iż ma problem z piciem, próbuje kontrolować swoje picie. Po pierwszych kieliszkach występuje specyficzny głód, co powoduje iż próby kontrolowanego picia są nieudane. III. PICIE ALKOHOLU W CELU ZŁAGODZENIA ALBO ZAPOBIEŻENIA ALKOHOLOWEMU ZESPOŁOWI ABSTYNENCYJNEMU ORAZ SUBIEKTYWNE POCZUCIE SKUTECZNOŚCI TAKIEGO POSTĘPOWANIA. U osoby uzależnionej z chwilą, gdy mija działanie alkoholu, pojawiają się dokuczliwe objawy zespołu abstynencyjnego. Organizm, którego wszystkie przemiany biochemiczne zostały podporządkowane alkoholowi domaga się gwałtownie nowej porcji alkoholu. Jest to przyczyna reintoksykacji "klinowania", zaczynającego każdy następny dzień picia. Dostarczony organizmowi alkohol powoduje zmniejszenie objawów abstynencyjnych, ustąpienie bólów, przywrócenie energii, umożliwia koncentrację i myślenie. Przywraca "normalne" funkcjonowanie. Trwa to krótko, ponieważ alkohol jest stopniowo eliminowany z organizmu, a objawy pojawiają się na nowo. Może tu też występować lęk, przerażenie "jak się nie napiję to się coś złego ze mną stanie", takie przekonanie może wynikać z wcześniejszych doświadczeń. Wówczas następuje uzupełnienie alkoholu. IV. OBJAWY ABSTYNENCYJNE (drżenia mięśniowe, nadciśnienie tętnicze, tachykardia, nudności, wymioty, biegunki, bezsenność, rozszerzenie źrenic, wysuszenie śluzówek, wzmożona potliwość, zaburzenia snu, nastrój drażliwy lub obniżony, lęki). Każde nadużywanie alkoholu pozostawia ślad w organizmie ludzkim. Człowiek, który nie jest uzależniony następnego dnia po upiciu czuje się ciężko chory. Ma bóle głowy, ogólne rozbicie, rozdrażnienie, kłopoty z koncentracją uwagi, niezdolność do dłuższego wysiłku fizycznego i umysłowego, nudności i wymioty. Popularnie ten stan jest nazywany kacem - medycznie są to objawy zatrucia. U osób uzależnionych do objawów zatrucia dołączają się objawy tzw. zespołu abstynencyjnego, który wykształca się na ogół po kilku latach intensywnego picia. Powstaje on wcześniej im trunki były mocniejsze i im większe ilości dana osoba spożywała. Wszelkie uszkodzenia mózgu, będące wynikiem urazów, zapaleń, czy zatruć, przyśpieszają wystąpienie zespołu abstynencyjnego. Dokuczliwe objawy zespołu (zespołu odstawienia) pojawiają się w czasie trzeźwienia lub po wytrzeźwieniu, a więc wówczas, kiedy w organizmie osoby uzależnionej brakuje alkoholu. Organizm przyzwyczaja się do systematycznego przyjmowania alkoholu, w pewnym momencie staje się on niezbędny do prawidłowego funkcjonowania organizmu. Kiedy go brakuje, organizm zaczyna jakby "protestować" i domagać się go poprzez wytworzenie objawów abstynencyjnych. Jest więc zrozumiałe, że po kolejnej porcji alkoholu powraca dobre samopoczucie, łagodzi cierpienie i przynosi uklgę, następuje powtórne zatrucie (reintoksykacja) czyli klinowanie. Stanowi ono istotę "błędnego koła" w ciągu picia. Człowiek uzależniony od alkoholu pije, ponieważ nie chce dopuścić do rozwinięcia się bardzo dokuczliwych objawów abstynencyjnych. Musi pić aby nie cierpieć i cierpi, bo pije. Rozwój zespołu abstynencyjnego charakteryzuje się swoistą dynamiką: 1. Stadium Zwane wczesnym, utrzymującym się od kilku lat, tu dominują objawy ze strony układu wegetatywnego, tj. tej części układu nerwowego, która kieruje czynnościami organizmu niezależnymi od woli. Są to bóle i zawroty głowy, osłabienie, bóle mięśniowe, pragnienie, nieprzyjemny smak w ustach, nudności, biegunki, napadowe poty, kołatanie serca. 2. Stadium Późne, obejmuje oprócz wyżej podanych, objawy w sferze psychicznej z charakterystycznymi zaburzeniami nastroju i snu. Najbardziej typowy jest nastrój lękowo - depresyjny (tzw. depresja alkoholowa), często z gniewem i drażliwością. W cięższych stanach - omamy, przywidzenia, majaczenie alkoholowe, drgawkowe, napady abstynencyjne. Ostry zespół abstynencyjny trwa około (początkowo) 1 - 2 dni, później wydłuża się do kilku dni a nawet tygodni. Przypuszcza się, że odzwierciedla on zmiany części mózgu zwanej międzymózgowiem. Niekiedy zdarza się, że u osób uzależnionych w czasie utrzymania abstynencji pojawiają się objawy przypominające zespół abstynencyjny. Ogólne samopoczucie może być bardzo podobne lub identyczne jak w zespole abstynencyjnym podczas ciągów picia. Często pacjenci odczuwają smak wódki w ustach. Towarzyszy temu głód alkoholu czasami bardzo silny. Jest to tzw. "suchy kac" w języku specjalistyczny rzekomy lub wtórny zespół abstynencyjny. Stan taki pojawia się wyłącznie u osób uzależnionych. Może występować wówczas, kiedy są one wystawione na działanie bodźców kojarzących się ze spożywaniem alkoholu - wizyta w sklepie monopolowym a nawet sen w którym pije się alkohol. V. ZMIENIONA TOLERANCJA ALKOHOLU (Najczęściej zwiększona; ta sama dawka alkoholu nie przynosi oczekiwanego efektu, potrzeba spożywania większych dawek alkoholu dla wywoływania oczekiwanego efektu). Tolerancja - to zdolność żywego organizmu do znoszenia bez przeszkody dla niego (do pewnej granicy) bodźców chemicznych, fizycznych i biologicznych. Tolerancja na alkohol jest różna u poszczególnych osób. Może się zmieniać też u tej samej osoby, zależnie od warunków zewnętrznych, czy wewnętrznych. Każdy z pijących miał okazję sprawdzić, jaką miał tolerancję na alkohol. Dla jednych była to setka wódki, dla innych większa lub mniejsza ilość. Organizm zaczynał się wówczas bronić, reagując np. wymiotami. W ten sposób dawał do zrozumienia, że następnych porcji alkoholu nie chce przyjmować, bo jest zatruty. Wzrost tolerancji może nastąpić w sposób niezauważalny. Dzieje się tak wówczas, gdy osoba nieprzyzwyczajona do alkoholu wypija jednorazowo dużą ilość alkoholu, wywoła to silną reakcję przystosowawczą organizmu, to powoduje przyjmowanie alkoholu bez objawów zatrucia. Wzrost tolerancji jest charakterystyczny dla początków uzależnienia, następuje stopniowo. Stopniowo wzrasta zdolność przystosowania się organizmu do stanu zatrucia (intoksykacji). Alkohol, który dostaje się do organizmu, zostaje szybciej rozłożony, robi miejsce dla następnej porcji - osoba tak reagująca może wypić dużo i nie będzie pijana. O wzroście tolerancji mówi się wówczas, gdy poprzednio zażywana dawka daje słabszy efekt. Wysoka tolerancja na alkohol utrzymuje się przez długi czas, nawet przez wiele lat. Zależy od dyspozycji psychofizycznych oraz intensywności picia oraz jego modelu. W miarę dalszego picia, w miarę rozwoju uzależnienia - tolerancja się obniża. VI. ZAWĘŻENIE REPERTUARU ZACHOWAŃ ZWIĄZANYCH Z PICIEM ALKOHOLU DO 1 -2 WZORCÓW. O zawężeniu repertuaru możemy powiedzieć, wtedy gdy dana osoba pije w sposób charakterystyczny dla siebie, np. rozpoczyna picie z konkretnym zawsze określonym zamiarem, ma charakterystyczny dla siebie sposób picia. Jest ot np. picie w konkretnych, podobnych do siebie sytuacjach (picie weekendowe), picie z osobami o dużo niższym statusie społecznym (osoba mająca dobrą pozycję społeczną - gdy zaczyna pić nie jest dla niej ważne z kim pije - pije np. na melinie). VII. POSTĘPUJĄCE ZANIEDBYWANIE ALTERNATYWNYCH DO PICIA PRZYJEMNOŚCI, ZACHOWAŃ I ZAINTERESOWAŃ. Obecność alkoholu w życiu codziennym staje się czymś bardzo ważnym, dużo uwagi i zabiegów jest skoncentrowanych wokół okazji do picia i dostępności alkoholu. Poczynając od picia towarzyskiego, w którym ważne są rozmowy, ludzie, spotkania a alkohol nie jest najważniejszy - istnieje możliwość zrezygnowania z alkoholu na rzecz innych zajęć. Jednak przy wchodzeniu w uzależnienie i dostrzeżeniu, że alkohol daje pewne "korzyści" alkohol staje się coraz bardziej ważny w życiu. Wtedy to rodzina schodzi na drugi plan, również zainteresowania, hobby i inne życiowe cele. Pragnienia przestają się liczyć i są coraz mniej ważne. Dużo energii i miejsca zabierają myśli o alkoholu, możliwości wypicia, poszukiwania okazji i sposobności do picia. Planowanie ile kto zdoła wypić i dbałość, by alkoholu nie zabrakło. Alkohol staje się jedynym celem w życiu pomimo ponoszonych konsekwencji (często niedostrzeganych). Na nic zdają się obietnice, że alkoholik nie będzie pił, gdyż dane słowo notorycznie łamie. VIII. PICIE ALKOHOLU POMIMO OCZYWISTEJ WIEDZY O JEGO SZCZEGÓLNEJ SZKODLIWOŚCI DLA ZDROWIA PIJĄCEGO. O wystąpieniu tego kryterium możemy mówić wtedy, gdy dana osoba wie iż alkohol pogarsza jego stan zdrowia, a pomimo ponoszonych konsekwencji nadal spożywa alkohol. Nie chodzi tu o ogólną orientację, co do szkodliwości alkoholu jaką możemy usłyszeć w środkach masowego przekazu, a raczej konkretną informację uzyskaną np. od lekarza iż to, że dana osoba ma dane schorzenie jest konsekwencją nadużywania alkoholu. Inne zaburzenia takie jak: - "palimpsesty alkoholowe" - powtarzające się epizody "urwanych filmów", "przerw w życiorysie", luki w pamięci - tzn. okresy alkoholowych zaburzeń pamięci związanych z piciem - próby zapanowania nad piciem (np. ograniczanie sobie pory picia, rodzaju trunku, dobrowolne podejmowanie okresowej abstynencji w celu picia bez obaw w przyszłości) - ciągi picia - nawroty picia po okresach abstynencji - zaprzeczanie uzależnieniu (dana osoba nie uważa się za alkoholika) - nasilony lęk, ataki paniki bez powodu - psychozy alkoholowe - próby samobójcze / samouszkodzenia mogą potwierdzać uzależnienie w zależności od modelu picia. Alkoholik, który spożywa alkohol regularnie i w nadmiernych ilościach, przyzwyczaja organizm do codziennej dawki trunku. Jeśli któregoś dnia nagle go odstawi, organizm przeżyje szok i będzie domagał się zaspokojenia swojego głodu. Drastyczne odstawienie alkoholu powoduje dolegliwości, które określa się jako alkoholowy zespół abstynencyjny. Alkoholowy zespół abstynencyjny jest dla alkoholika nie tylko uciążliwy, ale stanowić może zagrożenie dla jego życia lub zdrowia. Czym jest alkoholowy zespół abstynencyjny? Ile trwa i jakie są jego objawy? Czym jest alkoholowy zespół abstynencyjny? Alkoholowy zespół abstynencyjny, znany również jako zespół odstawienia alkoholowego, to jeden z wielu skutków nadużywania alkoholu. Jest to zespół objawów i dolegliwości spowodowanych nagłym odstawieniem lub drastycznym zmniejszeniem ilości spożywanego trunku. Teoretycznie pojawić się może u każdego uzależnionego, w praktyce jednak im dłużej i więcej dany człowiek pije, tym większe jest ryzyko rozwoju alkoholowego zespołu abstynencyjnego. Pierwsze objawy pojawiają się zwykle w ciągu 24-48 godzin od momentu odstawienia alkoholu, lecz mogą wystąpić wcześniej. Zdarza się bowiem, że dolegliwości występują już w ciągu kilku pierwszych godzin po wypiciu ostatniego drinka. Przeczytaj również: Zapaść alkoholowa – czym jest i jakie są objawy Zespół odstawienia alkoholowego – Jakie są jego przyczyny? Nawet umiarkowane ilości alkoholu, mogą powodować uczucie relaksu, odprężenia i błogiej lekkości. Po drinku poprawia nam się nastrój, nabieramy ochoty na żarty i dalszą zabawę. Jest to spowodowane tym, że alkohol jest substancją psychoaktywną, która wpływa bezpośrednio na mózg i działanie neuroprzekaźników w naszym układzie nerwowym. Człowiek, który regularnie pije duże ilości alkoholu, wykształca w sobie tolerancję i potrzebuje coraz większych ilości, aby poczuć pożądane efekty. To prowadzi z kolei do zmniejszonej syntezy wielu neuroprzekaźników i powoduje przykre objawy po odstawieniu alkoholu. Kiedy alkoholik przestaje nagle regularnie spożywać trunek, w jego układzie nerwowym gwałtownie zwiększa się ilość neurotransmiterów, co powoduje przykre dolegliwości. Przeczytaj również: Bezsenność po alkoholu – problemy ze snem po odstawieniu alkoholu Alkoholowy zespół abstynencyjny – objawy po odstawieniu alkoholu Istnieją dwa typy alkoholowego zespołu abstynencyjnego. W zależności od przypadku występować mogą różne objawy o różnym stopniu nasilenia. 90% wszystkich przypadków stanowi łagodniejszy, niepowikłany zespół abstynencyjny, który obejmuje uciążliwe, aczkolwiek niegroźne objawy po odstawieniu alkoholu. Niepowikłany zespół odstawienny ogranicza się zazwyczaj do złego samopoczucia, bezsenności, zaburzeń lękowych, ewentualnie ataków paniki. Niepowikłany alkoholowy zespół abstynencyjny – objawy: Drżenie mięśniowe dłoni, języka lub powiek; Rozdrażnienie; Rozbicie i osłabienie; Złe samopoczucie; Nudności i wymioty; Tachykardia; Podwyższone ciśnienie tętnicze; Wzmożone pocenie; Bóle i zawroty głowy; Zaburzenia snu i bezsenność; Nadwrażliwość na dźwięki i światło; Lęk, niepokój. Przeczytaj również: Depresja alkoholowa, czyli nerwica po odstawieniu alkoholu Niektórzy ludzie mogą odczuwać kaca po wypiciu alkoholu. Kac pojawia się, gdy alkohol przestaje działać i doświadczasz różnych objawów, takich jak ból głowy, pragnienie, zawroty głowy, nudności i utrata apetytu. Są ludzie, którzy doświadczają kaca tak bardzo, że nie mogą wykonywać swoich czynności, niektórzy nadal są w stanie normalnie kontynuować swój dzień. Cóż, możesz zapobiec kacowi po wczorajszej imprezie, stosując następujące wskazówki i triki. Jak zapobiegać kacowi Oto, jak zapobiec kacowi lub przynajmniej zmniejszyć jego nasilenie. 1. Poznaj granice swojego kaca Nasilenie kaca zwiększa się wraz z ilością spożytego alkoholu. Dlatego najlepszym sposobem zapobiegania kacowi jest picie alkoholu z umiarem. Kiedy poczujesz się nieswojo, przestań pić alkohol. Musisz także wiedzieć, do jakiego stopnia możesz pić alkohol, zanim się naprawdę upijesz. Powodem jest to, że ilość alkoholu spożywanego przez każdą osobę do momentu kaca jest różna. Niektórzy ludzie po prostu piją już trochę pijani, ale większość ludzi prawdopodobnie może dużo pić bez żadnych objawów. Około 23 procent ludzi pije w nadmiarze, ale nie wygląda to na kaca. 2. Unikaj napojów alkoholowych z kongenerami Różne rodzaje alkoholu mogą powodować różne objawy kaca. Dzieje się tak, ponieważ niektóre rodzaje napojów alkoholowych mają wyższe stężenie kongenerów, które są produktami ubocznymi fermentacji niektórych alkoholi. Najwięcej kongenerów występuje w czerwonym winie i ciemnych napojach alkoholowych, takich jak bourbon, brandy, whisky i tequila. Tymczasem jaśniejsze trunki, takie jak rum, wódka i dżin, zawierają mniej kongenerów. Wódka prawie w ogóle nie zawiera kongenerów. Więc kac, ponieważ te napoje są rzadkie lub nie są tak dotkliwe. W jednym z badań 33 procent osób, które piły burbon, zgłosiło ciężkiego kaca w porównaniu z 3 procentami osób, które wypiły taką samą ilość wódki. Ponadto łączenie picia różnych alkoholi zawierających różne kongenery może powodować bardzo silne objawy kaca. 3. Pij dużo wody Alkohol jest środkiem moczopędnym, co powoduje, że pijąc alkohol częściej się sika niż pijąc taką samą ilość wody. Z tego powodu alkohol może powodować odwodnienie. Chociaż odwodnienie nie jest główną przyczyną kaca, brak płynów może powodować objawy, takie jak pragnienie, bóle głowy, zmęczenie i suchość w ustach. Odwodnienia można łatwo uniknąć, pijąc wystarczającą ilość wody. Dobrą praktyczną zasadą jest wypicie szklanki wody (lub innego napoju bezalkoholowego) pomiędzy napojami alkoholowymi i przynajmniej jedną dużą szklankę wody przed snem. 4. Wysypiaj się Alkohol może zakłócać sen. Może to pogorszyć jakość i czas trwania snu, a także zakłócić harmonogram snu. W rezultacie możesz obudzić się słaby i czuć się bardziej pobudzony. To właśnie powoduje nasilenie innych objawów kaca, takich jak bóle głowy i nudności. Wystarczająca ilość snu po wypiciu napojów alkoholowych może pomóc organizmowi wyleczyć kaca. Sztuczka polega na tym, aby utrzymać niską temperaturę w pomieszczeniu i wyłączyć wszystkie urządzenia elektroniczne (w tym telefony komórkowe) co najmniej godzinę przed snem. 5. Zjedz zdrowe śniadanie Doniesienie z BBC, jedzenie zdrowego śniadania rano może pomóc przywrócić utracone składniki odżywcze, ponieważ w ciągu nocy organizm ciężko pracował, aby strawić alkohol. Wybieraj pokarmy bogate w kwas foliowy i żelazo, aby zwiększyć energię, na przykład z jaj kurzych lub wzbogaconego kwasu foliowego ze zbóż i żelaza. 6. Weź suplementy Zapalenie jest ważną reakcją organizmu na naprawę uszkodzonej tkanki. Uważa się, że wiele objawów kaca wynika z łagodnego stanu zapalnego. Wykazano, że kilka leków przeciwzapalnych jest bardzo skutecznych w walce z kacem. Wiele pokarmów roślinnych i ziół leczniczych może również zmniejszyć stan zapalny i pomóc w zapobieganiu kacowi. Suplementy, które okazały się skuteczne, obejmują czerwony żeń-szeń, imbir i opuncję (owoce kaktusa Opuntia ficus-indica , z Meksyku). W badaniu przeprowadzonym na 55 młodych i zdrowych ludziach, przyjmowanie ekstraktu z opuncji figowej 5 godzin przed wypiciem alkoholu zmniejszyło ryzyko ciężkiego kaca o 62 procent. Chociaż nie zapobiega całkowicie kacowi, może złagodzić objawy i zdarzenia związane z kacem. Oprócz suplementów można też pić herbatę imbirową. Oprócz zapobiegania kacowi imbir może pomóc złagodzić objawy, takie jak nudności i wymioty. 7. Wybieraj piwo, unikaj alkoholu Napoje gazowane mogą przyspieszyć wchłanianie alkoholu w organizmie. Im szybciej organizm wchłania alkohol, tym mniej alkoholu trafia do krwi i mózgu, powodując kaca. Cóż, piwo jest zwykle bardziej gazowane niż podobne do likieru wino lub whisky. Dlatego jeśli chcesz się napić lub imprezować całą noc, wybierz piwo, które jest bezpieczniejsze niż alkohol. Karbonizacja zachodzi naturalnie w piwie, ponieważ wraz z alkoholem podczas fermentacji powstaje dwutlenek węgla. Podczas gdy alkohol lubi wino, whisky, rum i wódka są przetwarzane przez destylację (destylację), dzięki czemu zawartość dwutlenku węgla jest niewielka lub w ogóle nie jest gazowana.

bezsenność po wypiciu alkoholu